Confusion--a Rainy day Reaction

Did you ever wonder sometimes, why you are here?
What mistakes have you made in life?
what did you do wrong that screwed up you "original Plan" in life?

when we're little, we think our lives will be one way--
"I'm gonna be a teacher", or "I'm gonna be a doctor".
"I'm gonna be a lawyer", or "I'm gonna be a chef".

Does anyone's life really turn out the way they thought it would?
Does anyone really want it to?

When we're young, we don't know everything there is to know about being a grown-up.
Some grown-ups still don't know.
But I think sometimes as life goes on, we forget what we thought of when we were little. Due to loss of innocence, perhaps, or just maturity. we forget the happiness at the littlest things. We forget wanting to be helpful to everyone, wanting to have lots of friends. The " I will be a doctor someday to help people in need" undying line.

We forget the "best friends forever" vows, and we move on. We lost touch, or we drift apart. We grow up and become different people. Sometimes it happens quickly. Sometimes it takes years.

MOving on comes in many forms : Death, break-ups, growing-up, etc. What happens when one person moves on, and is afraid to tell the other?
Afraid to lose a friendship, afraid to lose people who have meant so much at least at one or another--and have the worst thought about them?

There somes a time when you have to move on, no matter what the consequence. Move on or die. Sometimes you can just muddle through anymore. So, What's up with leaving a friend and just waiting for the problem to fade away?

I'm moving on, finally. Trying to.
Sometimes I'm really happy and I do really, really well. Avoiding is hard to do, but I'm finally being good at it. I'm gonna leave you for awhile until everything goes back the way it was. Other times I argue with myself to what have I dine...and ..."Is this the right thing?"

Yes. It is.

*I was thinking what to write, and I finally got the words I needed for this post. Rainy days are boring, but it helps you think a lot.

-S.Reyes

"The Rich Man & The Poor Man"--Auditions 9-29-08

We had our homeroom meeting before we had our discussion. Sir Spencer introduced us to "Declamation." Sir also explained the difference between Declamation and Oration. The period was concentrated to our second quarter piece, "The Rich man & The Poor Man." Sir asked some of us to make a demo in front. Feedez and Carmela volunteered themselves due to the fact that they had memorized the first few lines in the piece. I enjoyed watching my classmates perform. Well, Bien and Charmaine's performance really caught our attention. I was surprised by Bien's sudden attack to Charmaine. At first, Charmaine looked intimidating for Bien but her threatening appraoch vanished when Bien countered her lines. I could feel anger within Bien's voice, as water vapor splashed on Charmaine's face.

*Free Shower!*

hahaha, I was really impressed by the way Ivan and Sir Spencer showed their own version. Ivan did a good job poking Sir Spencer at the back (like stabbing). On the other hand, I was frightened by Sir Spencer. Especially when he deliverd the intense lines. I noticed my jaw falling down each and evry time I could feel the fender-bender of his aura.

*Speechless.*

*This post is from my journal in School. (RED).

-S.Reyes

Princess, This ain't a fairytale--XO

Have you ever wondered what happened to Snow White and Cinderella after they kissed their prince charming?

The story ended with, "they lived happily ever after."

A friend told me she hates "happy ending love stories."

"We make our own endings" , I answered.

"Reality's bittersweet", she commented.

"Love makes everything sweeter", I replied.

Who needs happy ending, if you can have new beginnings?

Well, Life is not a fairytale.

NO someday my prince will come..."

NO "a whole new world."

NO "part of your world..."

-DRAMA.

In the time you've spent in this world, you've cried and laughed; suffered and enjoyed; tried and fallen ; received and lost; lived and LOVED.

But yet, We/You are still confused on many things.

Love--it's a word that really can't be defined because it means something different to everyone.

We all used to have a fairytale dream. one day prince charming would come riding up for you on his horse and you'd ride away to his castle where you would live happily ever after...Or you'd go to Forks and ride with a vampire in a shinny silver volvo.

but through heartache and suffering you'll realize that dream will never happen, nor will anything close to it.

THE NOTEBOOK:

"...by the time you fall in love, it changes your life and no matter how you try, the feeling never goes away."

DAWSON'S CREEK:

"if two people are meant for each other, it doesn't mean that they are meant for each other now."

~quotes from one of the best romantic movies.

Now, from my favorite band...

FALL OUT BOY:

"Love never wanted me, but I took it anyway..."

-from the song, XO.

*the title of the post is a comment in friendster from a dear friend. This blog is for her--claim this post as yours, princess.

*The song, "XO" is one of janina's favorite FOB songs. Thanks for the contribution for this post. You made a good ending, I miss you, buddy!

-S.Reyes

HELIUM INHALERZ

Aakalain niyo siguro na ito ay isang walang kwentang post. Title pa lang ay mukhang hindi na interesting, Hindi ba? Actually, dapat hindi ako nag-aaksaya ng panahon sa mga post na wala kayong mapupulot na aral. Kaya ko lang naman ito naisulat ay para maibahagi ko sa inyo ang isa sa mga nakatutuwang pangyayari na naganap sa aking last two months sa CdSp. Itong post na ito ay nagsisilbing daan upang maipakilala ko ang aking mga kaklase at magsilbing daan ito patungo sa kanilang kasikatan (Paul, alam kong gusto mong sumikat/ Chance mo na 'to!).

and haba-haba ng introduction ko. Sa natural, ito ay isang maikling pangyayari lamang. Kukuha ng lobo, aalisin ang tali, hihigupin ang Helium, mag-sasalita. Tapos na! hahaha.

Nag-umpisa ang kalokohang ito sa taping ng "Valor." Naglalakad ako sa corridor ng biglang hinarang ako ni Ivan.

"Pakinggan mo to", sabay higop sa lobo.

"O si--",

"Hello, Sam! have a nice day!"

Grabeh, nagulat ako dahil lumiit ang boses ni Ivan. Hindi ko na nga natapos ang aking sasabihin sa pagkamangha.

Kumalat na rin ang pakana ni Ivan. Aba's syempre! Hindi ako pahuhuli. Marami na ring sumunod sa yapak ni Ivan. Sumapit na rin ang uwian, kaso may taping pa kami ng Valor hanggang gabi. Nag-agawan pa kami sa mga natirang lobo ng Artist Circle Club. Gusto ko sana yung pink na lobo kaso nakuha na ito ni Ikee. Hiningi ko ito sakanya; nang-una, ayaw nya itong ibigay. Kinalaunan, binigay niya na rin. Alam ko namang hindi nya ako matitiis,haha. Pumunta kaming lahat sa grade 1 room upang mag-patagisan ng galing sa larangan ng pag-higop ng Helium.

Nagawa ko ito ng dalawang beses, tapos naubos na ang lobo ko. Makiki-share sana akokaso naisip ko na ang ganoong gawain ay yaong nag-papakita na walang urbanidad. Si Paul ang may pinaka-malakas na boses at madali niyang nakuha ang technique. Kung anu-ano ang request namin kay Paul. nakakatuwa siyang panuorin. Si Michelle, lalung-lalo ng nag-enjoy sakanya!

Syempre, hindi masaya pag-hindi mga famous Jassiel quotes and sinasabi. Ilan lang ito sa mga napasikat na quotes mula kay Jassiel. Gusto ko mang kunin ang pagkakataon na ibahagi ito sa inyo.

"Tinatakot nyo lang ang sarili nyo!"
(2nd year, sinabi with conviction/ pamatay multo)

"Ang bhad bhad mow!"
(4th year, may version nito si Paul)

Naka-move on na rin kami after maubos ang aming lobo na may Helium. Back to taping!

*Hindi dito nagtatapos ang istorya. Naisipan kong putulin muna at maghintay kayo sa susunod na kabanata.

*F.Y.I.: Itong blog na ito ay handwritten ng una. Pinag-bawalan ako mag-internet for 5 days.

~Maghintay kayo sa susunod na kabanata...Sino naman kaya ang bida? coming soon.

-S.Reyes

Mang Carlos--Stardriver--CODE NAME: BB10-B10

Itong blog na ito ay para sa natatanging "Driver" na tumatak sa buhay ko.

Si Mang Carlos ay _?_ taon na naglilingkod sa aming pamilya. Hindi pa ako lumalabas sa mundo, siya na ang nakatakdang driver ko. Una, siya ang Driver ng Mommy ko...Ang mom ko pa naman ang pinaka mahileg sa mga lakad. Well, until sa last day ni Mom sa mundo, Si Mang carlos parin ang naghatid sakanya ng bonggang bongga (aww, sad :c). He remained loyal to our family kahit wala na si Mommy. Ala na kayong makikitang ganyan sa mundo. Binansagan siyang "Stardriver" dahil sikat si Mommy, at naging sikat na rin siya dahil doon. Kilala sa Pulilan si Dra. Nena Reyes pati na rin ang kanyang driver na si Carlos San Pedro.

Si Mang Carlos ay hindi lang isang ordinaryong driver sa Bulacan. Siya rin ay isang magsasaka na naglilinkod sa pamilyang Valenzuela, Mendoza, Santiago, at Reyes. Siya rin ay masipag at matyagang maghintay kahit gaano katagal. Usually, lagi kong siyang pinaghihintay...mahileg pa kasi akong makipag bonding sa classmates ko bago umalis ng school. Kapalit ng serbisyo nya sa amin ng mahabang panahon, pinag-aral ni Mommy ang kanyang anak na si Ryan. Naging scholar si Ryan sa Singapore, manang -mana sa kanyang ama! Ngayon ay may-asawa at anak na, naiwan si Mang Carlos at Ka-Doray (ang kanyang asawa, bilang na...bilang na ang ngipin nilang dalawa). Proud si Mang Carlos sa kanyang anak at naghihintay na lang siya umuwi si Ryan dito sa Pilipinas. Hindi lang sa pagigingdriver kilala si Mang Carlos, siya ay mas kilala sa pagiging isang mabuting ama.

Madaling mapansin si Mang Carlos, hindi ka mahihirapan hanapin siya. Sumbrero at tsinelas ang trademark niya. Tuwing pasko, may regalo akong sumbrero sakanya. Yung iba ay pinapamigay nya, at nasasaktan naman ako. Hindi masustansya ang hileg nyang pagkain. Hindi man siya umiinom ng kahit na ano maliban sa: KAPE. Oo, tama. Kape lang ang nagbibigay ng ibayong lakas sa kanya. Lagi nya sakin sinasabi na kumakain siya n Kape, hindi iniinom. Pag binibili ko sya sa Jollibee pag may gimik kami, inuuwi nya lamang ito kay ka-Doray at maghihntay na ihatid nya ako sa bahay ng makainom ng pinaka-mamahal nyang kape.

Hileg nya rin ang magbasa ng dyaryo bago ako ihatid sa umaga pag-pasok sa iskul. May kahinaan sya sa panrinig kaya kailangan lakasan mo ang iyong boses pag nagsasalita. Mahal na mahal sya ng aming pamilya. Kaso, lagi syang minamalas sa mga hayop na may apat-na paa. Naaalala ko na ilang aso narin ang napatay nya, nakadali pa ng kambing sa tagaytay. Nasira man ang bumper ng mga kotse namin, ayos lang. Meron naman nabigay kasiyahan sa amin. Pag kami ay nadidisgrasya dahil sa kanya, lagi namin pinagtatawanan na lang nila ate ang nangyari. Nang minsan mapadpad kami sa Guimaras, ay! Guiguinto pala, kila Christine Joy Santos, hinatiran siya sa labas ng coke. Hindi siya umiinom ng coke kaya naisipan nya na lang na ibuhos ito sa kanal. Tamang-tama lang, nakita ni Christine Joy ang pangyayari. Hiyang-hiya ako sa naganap na pangyayari. Binigyan pa tuloy siya ng espesyal na kape. grabeh.

Hanggang Bulacan lang ang kabisado ni Mang Carlos, pag dating ng maynila, magkakaloko-loko na. Nang minsan ay nagpahitid kami sa Megamall upang mag-shopping. Kasama ko si Ate Lilia at Mommy, batang-bata pa ako noong nagyari ito. Hindi ko talaga makalimutan. OK, so nagpahatid kami sa Megamall. Nakatulog kaming lahat sa sasakyan at si Mang carlos lamang ang gising. Pag mulat ng aming mga mata, aba! nasa garahe na kami ng aming bahay. Instead na magalit, pinagtawanan na lang namin ang pangyayari.

Thirteen years na siyang sundo-hatid sa kin sa iskwelahan. Kabisado na ni Mang Carlos ang aking routine at pag-uugali. Alam nya na laging may stopover sa kanto bago ako pumasok sa school sapagkat nag-aayos pa ako ng buhok o kaya kumain ng cereals. Pinag-tatanggol nya ako minsan pag-late ako nakakauwi dahil baka ako pagalitan ng husto. Pag dumadalaw ako sa grave ni Mom, nag-dadala man siya ng kaunting bulaklak at kandila, bago siya magdasal. ang bukambibig nya ay laging sina Dra. Nena, Ryan, at "Samantha".

Nalulungkot sya sa mga huling araw na ng aking klase. Mamimiss nya raw ang mga gimik, hatid-sundo sa kin, at yung mga pinag-samahan namin ni Mang carlos. Lagi kaming nag-aasaran at lagi man ako nag-sshare sakanya ng mga pangarap ko sa buhay. Iniimbitahan ko nga sya sa dumalo sa aking graduation para kako makita nyang mag-tapos yung batang hinahatid nya nung nursery. Eto ang dialogue namin, na nag-palambot sa aking puso:

MC: Matutuwa ang Mommy mo dahil magtatapos ka na, sayang at hindi ka nya naabutan.

S:Oo nga po weh, kaya nga ako malungkot. kaya dapat, pumunta kayo. Gusto ko ikaw maghahatid sakin. okei ba?

MC: Hoo, di bali na wala ako don. Hindi ako dadalo, wala naman akong mabibigay sayo.

S: Galit na tayo pag hindi kayo pupunta sa graduation. nalulungkot na nga ako, gusto nyo pang mamiss ko kayo?

...

Sa totoo lang, nalaman ko kay Tita rosie at kila Robo Cop na proud sakin si Mang carlos. Masaya sya para sa akin at parehas kaming natuwa ng makuha ko yung gusto kong award nung graduation.

Mamiss ko talaga si Mang carlos ng sobra. Hindi ko kaya sabihin kung gaano ko siya pinasasalamatan kasi higit pa sa salamat ang nararapat sakanya. KUng simpleng "thank You!" lang, it doesn't seem enough. Mamimiss ko ang mga banat nyang jokes.

Salamat Mang Carlos sa lahat, pag-doctor na ko, gagamutin kita katulad ng pangako ko sayo. sorry po, kung minsan ay naiirita ako sa mga pang-aasar mo...alam mo namang pikon ako . Mamimiss ko kayo, mag-aaral na po ako ng mabuti. Mahal ko po kayo kahit nauubos na ang buhok sa ulo niyo.

*EVE--paborito ni Mang Carlos/ dahilan: bibbo daw kasi.
*Ikee--mamimiss ni mang carlos service crew mo. thanks sa picture nyo, ganda ng smile mo sa picture.
*Michelle--mamimiss ka ni Mang carlos, ang tawag sakanya ay "bata sa olympia".
*JANINA--ang laging inaasar ni mang carlos. Pinaka kilala ni Mang Carlos sa aking mga prendz.

-S.Reyes